Gerçek Vâris'i Teşhis Edemeyen Hulefânın Hâlini Beyân Eder

Hulefânın Hâlini Beyân Eder

Bâzı Mürşid göçerken bilinmez kimdir Vâris;

İştihayı kabartır vefat ve birkaç hâris¹.

İlim, iz'an² yoksunu ordan oraya koşar;

Vârisse atı alır, Üsküdarı da aşar.

Gerçek Vâris bırakmaz ihvânı muallâkda;

Liyâkatsız hulefâ çözüm arar talâkda³.

Ateş böceği gibi Nûr'a yönelir ihvân.

Feyiz Vâris'den gelir; başkasınınki yavan.

İsyân ve gıybet basar idrâksiz hulefâyı;

Nefisleri de bulur kıylukālde sefâyı.

Fındık kurdu misâli, bu minnâcık dünyâsı,

İz'ansız halîfenin olur artık rûyâsı.

Dışındaki her şeyi reddederek bahilce⁴,

Bu ufacık mahbese kilitlenir câhilce.

Vehme mağlub düşerek terkedince edebi;

Mürîdânı da olur tıpkı kendisi gibi.

Tarîki mahzâ zikir sayanın sonu budur;

İlimden nasîbsizin nefsi mutlak kudurur.