İnsân-ı Kâmil

İnsân-ı Kâmil

Issım¹ buyurdu; "insân-ı kâmil boş bir kap ola!"
Ne vakit dökülürse rahmet, kap o vakitte dola.

Hûzuruna varanlar, rızıklarına gark ola,
Kamîl İnsân, beşerî dertlere dermân ola!

Hakk'tan gelip, bekâya yol tutan o kutlu er,
Başlangıçta beşer, uyandığı mekân ise vecr.²

Nafîz nazarında, cisimler sûret bulan esmâlara denk,
İdrâki her dem zinde, muhabbeti kavî tavrı ise cenk.

Temkîn³ ve teennî⁴ ile Hakk'ı ve sabrı tâvsiye eder,
Adalet ve ihsanla eker tohumları, gönülleri fetheder!

Hakk âşıkları kapısında, tâlep ederler himmet,
Kâmil İnsân kime olmuştur bende⁵, fehm et!

Sâliklerin⁶ muhibbânıdır, pençe-i âlî abâ,
Yâ Hakk, sâlikleri kıl Resûlüne hâk-i pâ!⁷

Evlâdlarına gönülden zikridir "ve'd-duâ⁸."
Hayat ilkesidir, hâyr-ûl umûruhî evsetûha!⁹

Ey tâlipli aramakla bulunmaz, Velîsine hizmet ehli ol,
Tâlep etmeyen uzaktır, kibirden kaç, ihtiyâç sâhibi ol!

24.06.2005

1. 1. Issım: Efendim
2. 2. Vecr: (ecvâr) Mağara, kehf.
3. 3. Temkîn: (mekânet'ten) Ağır başlılık, ihtiyât, tedbir.
4. 4. Teennî: (enâet) Yavaş hareket etme, ileriyi düşünerek âcelesiz, dikkatli davranma.
5. 5. Bende: Köle
6. 6. Sâlik: Sulûk eden.
7. 7. Hâk-i Pâ: Ayak Tozu
8. 8. Ve'd-Duâ: Duâlarımız sizinle
9. 9. Hâyr-ûl umûruhî evsetûha: İşlerin en hâyrlısı vasat (orta) olandır. Hadîs-i Şerîf